ΑΛΛΟ ΚΟΣΟΒΟ, ΑΛΛΟ ΚΑΥΚΑΣΟΣ: ΓΚΕΙΡ ΛΟΥΝΤΕΣΤΑΝΤ (Geir Lundestadt interview on ‘Kosovo’s Nobel’)

32_KUL_minstudietid_01_KL.jpg$C-1$W782$H400$pan1$Q

Την απόφαση της επιτροπής Νόμπελ να βραβεύσει τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ στο Κόσοβο, κ. Μάρτι Αχτισάρι, τη χρονιά που η πρώην Γιουγκοσλαβική επαρχία αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη, εξηγεί ο διευθυντής του Ινστιτούτου Νόμπελ,  κ. Γκέιρ Λούντεσταντ σε επικοινωνία με την Ε από το Όσλο. Υποστηρίζοντας οτι η εναχόληση του με το θέμα του Κοσόβου δεν ήταν καθοριστικής σημασίας για τη βράβευση του Φινλανδού διπλωμάτη, καθώς έχει στο ενεργητικό του σημαντικότερες επιτυχίες, στο ερώτημα για την επιλογή του χρόνου βράβευσης απαντά οτι δεν θα προσέδιδε έμφαση στη χρονική σύμπτωση βράβευσης Αχτισάρι-Ανεξαρτητοποίησης της περιοχής.

Επίσης, ο κ. Λούντεσταντ απορρίπτει τις κατηγορίες περί πολιτικής παρέμβασης της επιτροπής στο θέμα του Κοσόβου, και διαφωνεί στο οτι η ανεξαρτητοποίηση του έχει ομοιότητες με τη διενέξη στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία, όπου  «τα γεγονότα προκλήθηκαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο και έχουν γίνει πολύ λίγες προσπάθειες για να επιλυθούν οι διαφορές».

 

Κε Λούντεσταντ, έχετε δηλώσει οτι η ανεξαρτησία του Κοσόβου ήταν η μόνη λύση για την ειρήνη στην περιοχή και ο κ. Αχτισάρι υπηρέτησε αυτό τον σκοπό. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τη δήλωση;

Να σας πω οτι ο κ. Αχτισάρι έχει μεγάλο και διακεκριμένο ιστορικό διπλωματίας και επίλυσης διεθνών κρίσεων. Νομίζω οτι όλοι θα συμφωνούσαν οτι οι δυο μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι η ανεξαρτησία της Ναμίμπια το 1991. Το δευτερο είναι η ειρήνευση στην Ινδονησία μετά τη μεσολάβηση του, που επέφερε συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της χώρας, και του ένοπλου κινήματος «Άτσεχ» που επεδίωκε την ανεξαρτησία της περιοχής Σουμάτρα από την Ινδονησία, μια διένεξη που υπήρχε για δεκαετίες, και για τη λύση της οποίας έχει κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον. Δεν λέμε οτι το Κόσοβο είναι μια επιτυχία του ίδιου βεληνεκούς όσο οι δύο προηγούμενες. Σαφώς στο Κόσοβο δεν έχει υπάρξει μια κοινώς αποδεκτή λύση. Γνωρίζουμε τη σερβική και τη ρωσική θέση πάνω στο θέμα. Το Κόσοβο έχει αναγνωριστεί απο πενήντα χώρες, και όπως έχω πει κατα το παρελθόν, είναι δύσκολο να βρεθεί άλλος τρόπος επίλυσης του θέματος, διοτι ο πληθυσμός της χώρας δεν θα αποδεχτεί άλλη λύση από την ανεξαρτησία. Αλλά δεν λέμε οτι όλες οι διαμεσολαβήσεις του κ. Αχτισάρι οδήγησαν σε μακροχρόνια επιτυχία. Αλλά έχει εργαστεί για τρεις δεκαετίες σε πολλές ηπείρους για να παράγει διεθνείς λύσεις σε πολύ δύσκολες διενέξεις. Και αυτό είναι αρκετό για να του απονεμηθεί το Νομπέλ Ειρήνης.

 Λέγεται οτι αυτό το Νομπέλ έχει χαρακτήρα πολιτικής παρέμβασης διότι το Κόσοβο δεν έχει αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ και η Σερβία έχει προσφύγει στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης προσβάλλοντας τη μονομερή ανακύρηξη ανεξαρτησίας, τη στιγμή που το βόρειο κομμάτι του Κοσόβου θέλει να ανήκει στη Σερβία.

Το καθεστώς που διέπει το Κόσοβο και η επιτυχία του δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με άλλα επιτεύγματα του κ. Αχτισάρι διότι υπάρχουν ακόμη προβλήματα. Δεν είναι ευρεώς αναγνωρισμένο ως χώρα, όντως υπάρχουν προβλήματα με την κατάσταση των Σέρβων μέσα στο Κόσοβο. Και η πρόταση του κ. Αχτισάρι για αυτονομία των Σέρβων μέσα σε ένα ανεξάρτητο Κόσοβο, δεν έχει πραγματοποιηθεί. Για αυτό όμως δεν ευθύνεται ο κ. Αχτισάρι. Έτσι εξελίχθηκε η κατάσταση. Η βασική του πρόταση για λύση ήταν η ανεξαρτησία του Κοσόβου. Είχε καθαρές απόψεις για τους Σέρβους του Κοσόβου. Οι σέρβοι όμως δεν αναγνωρίζουν τη νομιμότητα του Κοσόβου ως ανεξάρτητης χώρας και αναπτύσσουν πολύ στενούς δεσμούς με τη Σερβία.

Πολλοί αναρωτιούνται όμως για το πώς μπορεί η υπόθεση του Κοσόβου να παράγει ειρήνη, όταν άλλες περιοχές όπως η Ν.Οσετία έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα του.

Έχουμε εργαστεί στο θέμα του Κοσόβου για πολλά χρόνια, για να παράγουμε μια λύση, η οποία αποδείχτηκε δύσκολη, καταλήγοντας στην ανεξαρτησία της περιοχής. Στη Ν Οσετία και την Αμπχαζία δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια για διεθνή επίλυση των θεμάτων τους, εν αντιθέσει με το Κόσοβο όπου ο κόσμος εργάστηκε για την επίλυση του για δέκα και πλέον χρόνια. Τα γεγονότα στον Καύκασο έχουν προκλήθηκαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο και έχουν γίνει πολύ λίγες προσπάθειες για να επιλυθούν οι διαφορές εκεί. παρά το οτι έχουν γίνει συγκρίσεις, πιστεύω οτι οι περισσοτερες από αυτές τις τοπικές διενέξεις έχουν τις δικές τους δυναμικές. Εννοώ οτι θα υπήρχε μια σύγκρουση στον Καύκασο ανεξάρτητα του τι θα γινόταν στο Κόσοβο.

Δεν θα λέγατε όμως οτι δηλώνοντας οτι η ανεξαρτησία μιας χώρας είναι η μόνη λύση, παίρνετε θέση υπέρ μιας πλευράς σε μια σύγκρουση; Και επίσης, δεν θα λεγατε οτι αυτό θα δημιουργούσε πρόβλημα στην επιτροπή εάν στο μέλλον π.χ. η Γεωργία δεν παραχωρήσει ανεξαρτησία στη Ν Οσετία, και οι Ρώσοι σας κατηγορήσουν οτι δεν παίρνετε ίδια θέλη με αυτή του Κοσόβου;

Δεν λέμε οτι όλα είναι τέλεια στο Κόσοβο. Λέμε οτι ο κ. Αχτισάρι έχει εργαστεί για την ειρήνη για δεκαετίες, και για το θέμα του Κοσόβου, για το οποίο έχει εργαστει ωστε να παραχθεί ένα είδους λύσης. για αυτόν τον λόγο έλαβε το Νομπέλ, όχι επειδή με οτι ασχολήθηκε ήταν επιτυχημένο.

Υπάρχει το ερώτημα «γιατί βράβευσαν τον κ.Αχτισάρι την ίδια χρονιά που το Κόσοβο αυτοανακήρυξε την ανεξαρτησία του, και όχι δυο ή τρια χρόνια αργότερα, όταν το καθεστώς της περιοχής πιθανόν να έχει οριστικοποιθεί»…

Υπάρχουν πάντα πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την επιλογή ενός υποψηφίου σε μια συγκεκριμένη χρονιά. Αλλά δεν θα προσέδιδα έμφαση στην οπτική που θέσατε. 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s