ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΔΡΑΣΗΣ, ΟΧΙ Ε ΙΚΑΣΙΑΣ: ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ (Noam Chomsky interview on social change)

Tο γεγονός οτι τα μέτρα που έλαβε το αμερικανικό πολιτικο και οικονομικό κατεστημενο για την αντιμετώπιση της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εκτός απο αβέβαιη κατάληξη, έχουν απέναντι τους και τον αμερικανικό λαό, η βούληση του οποίου αποκρύπτεται από τα ΜΜΕ, επισημαίνει σε επικοινωνία του με την Ε ο κορυφαίος αμερικανός διανοούμενος κ. Νόαμ Τσόμσκι. «Οπότε είναι πιθανόν πολλοί άνθρωποι να πιστεύουν οτι οι απόψεις τους είναι περιθωριακές», θα πει, υπογραμμίζοντας οτι εάν οfeatures-chomskyι πολίτες έκαναν περισσότερα από το να αναφωνήσουν  ‘Οχι’ στο σχέδιο Πόλσον, τοτε «εποικοδομητικές εναλλακτικές στα όνειρα των λόμπι» θα μπορούσαν να είχαν τεθεί σε εφαρμογή προς όφελος τους, σε μια «πολύ περιορισμένη δημοκρατία», όπου «‘λειτουργία’ των πολιτών είναι να αποτελούν τους ‘θεατές’». Παράλληλα όμως, ο καθηγητής του ΜΙΤ αναγνωρίζει οτι «οι σπόροι για κοινωνικές αλλαγές μεγάλης κλίμακας είναι πάντα έτοιμοι να εκραγούν». Το πώς και το πότε ομως, «είναι ζήτημα δράσης, όχι εικασίας».

Κε Τσόμσκι, πολλοί έσπευσαν να ονομάσουν την κρίση ως’κατάρρευση του καπιταλισμού’, και ‘οικονομικό Πέρλ Χάρμπορ’. Ποιά είναι η εκτίμησης σας;

Κανείς δεν γνωρίζει πόσο σοβαρή θα αποδειχθεί. Κάθε μέρα είναι μια έκπληξη. Κάποιοι ιδιαίτερα σεβαστοί οικονομολόγοι, και ικανοί στις προβλέψεις, πιστεύουν οτι το αμερικανικό οικονομικό σύστημα, ακόμη και το σύστημα χρηματοδότησης του εταιρικού τομέα,   βρίσκεται σε κατάσταση καρδιακής ανακοπής και σε κίνδυνο συστημικής οικονομικής κατάρρευσης. Άλλοι θεωρούν οτι θα υπάρξει μια  παρατεταμέμη αλλα σχετικά ήπια ύφεση, πιθανώς πιο έντονη στην Ευρώπη. Η Γουόλ Στρήτ Τζέρναλ, μοιρολογεί το τέλος της Γουόλ Στρήτ όπως την ξέραμε τα τελευταία εβδομήντα πέντε χρόνια, λογω της κατάρρευσης του μοντέλου των επενδυτικών τραπεζών. Από όσο μπορώ να δω, προς το παρών δεν υπάρχει ένδειξη κάποιας σημαντικής θεσμικής αλλαγής, αν και σίγουρα θα υπάρξουν τροποποιήσεις των ρυθμιστικών μέσων. Οι βασικές και γνωστές συνέπειες της οικονομικής φιλελευθεροποίησης όπως η υποτίμηση των ρίσκων με συβνέπεια τις πιθανές προκλήσεις κρίσεων, και η επίθεση στη δημοκρατία, παραμένουν απαράλλακτες. 

Σχολιαστές σημείωναν, κατα την άρνηση του Κογκρέσου να ψηφίσει υπέρ του σχεδίου Πόλσον, οτι ‘οι  επίγουσες απαιτήσεις της σύγχρονης αμερικανικής εκδοχής της Δημοκρατίας συγκρούστηκαν με συτές της σύγχρονης αμερικανικής εκδοχής του καπιταλισμού’. Τί μπορεί να επιφέρει αυτή η σύγκρουση;   

Αυτή είναι μια παρερμηνεία του τι συνέβη. Οι αρχικές προτάσεις Μπους έβριθαν τόσης απολυταρχίας που τροποποιήθηκαν αμέσως. Υπο την έντονη πίεση των λόμπι, επαναδιαμορφώθηκαν ως ‘μια καθαρή νίκη για τους μεγαλύτερους θεσμούς του συστήματος και ένας τρόπος ξεφορτώματος περιουσιακών στοιχείων χωρίς να χρειαστεί να κλείσουν’, όπως τα περιέγραψε η Γουόλ Στρητ Τζέρναλ. Υπάρχουν εποικοδομητικές εναλλακτικές στα όνειρα των λόμπι, πολλές από τις οποίες έχουν επισημανθεί από σχολιαστές. Αλλά θα αποτελούσαν σοβαρές εναλλακτικές εάν οι πολίτες έκαναν περισσότερα από το να αναφωνήσουν απλώς ‘ΟΧΙ’. Ακόμη και σε δικτατορίες, η λαική οργή  μπορεί να εμποδίσει την κυβερνητική δράση. Σε ένα λειτουργικό πολιτικό συστημα, λαικοί  οργανισμοί θα έθεταν τις ιδέες και τα σχέδια τους και θα επεμεναν να εφαρμοστούν από τους αντιπροσώπους τους.  Αλλα οι ΗΠΑ έχουν μια πολύ περιορισμένη δημοκρατία, όπου  ‘λειτουργία’ των πολιτών είναι να αποτελούν τους ‘θεατές’, (όπως γράφουν κορυφαίοι δημοκρατικοί θεωρητικοί, όπως ο Γουολτερ Λίπμαν). Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα κάθε τέσσερα χρόνια να διαλέγουν μεταξύ υποψηφίων,  με των οποίων τις απόψεις διαφωνούν σε μεγάλο βαθμό, όπως γνωρίζουμε από έρευνες της κοινής γνώμης, αλλά κατα τα άλλα πρέπει να μένουν παθητικοί και υπάκουοι, ενώ οι αντιπρόσωποι των δύο φατριών του κυβερνών επιχειρηματικού κόμματος, παίρνουν τις αποφάσεις.  Ως συνήθως, ο λαός διαφωνεί κάθετα με τα μέτρα. Όπως καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, το 95% του πληθυσμού πιστεύει οτι η κυβέρνηση πρεπει συνεχώς να δίνει προσοχή στην κοινή γνώμη, και 80% πιστεύει οτι η κυβέρνηση διευθύνεται από ‘λίγα συμφέροντα που φροντίζουν ημετέρους’, όχι προς όφελος του λαού.Ο Τύπος, σοφά, δεν εκδίδει τέτοια στοιχεία, οπότε είναι πιθανόν πολλοί άνθρωποι να πιστεύουν οτι οι απόψεις τους είναι περιθωριακές.   

 

 Οι αισιοδοξούντες, πιστεύουν οτι η κρίση ίσως οδηγήσει σε αποδυνάμωση των μεγάλων εταιρειών, ιδίως στο σκέλος της εμπλοκής τους με την πολιτική, βελτιώννοντας έτσι την σημερινή εκδοχή της δημοκρατίας. Ποιό το σχόλιο σας;

Υπαρχουν μακροπρόθεσμες αλλαγές στη διανομή της εταιρικής δύναμης. Έτσι, οι αμερικανοί αυτοκινητοβιομήχανοι έχουν παρακμάσει, κατ αναλογία με τους οικονομικούς θεσμούς. Και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην αμερικανική οικονομία, που δεν σχετίζονται με την παρούσα κρίση. Αλλα δεν υπάρχουν σημάδια αποδυνάμωσης της γενικής δύναμης  του εταιρικού τομέα, που εν πολλοίς διευθύνουν την κυβέρνηση υπο την ‘Αμερικανική εκδοχή της Δημοκρατίας’

 Βλέπετε οι αμερικανοί να τείνουν προς την αριστερά ως αποτέλεσμα της κρίσης στο άμεσο ή το όχι και τόσο μακρινό μέλλον; 

Οι ιστορικές προβλέψεις σε τέτοια θέματα έχουν πολύ αρνητικά ποσοστά επιτυχίας. Τη δεκαετία του 20, υπήρχε ευφορία για μια ουτοπία των αφεντικών με την καταστροφή των σνδικαλιστικών ενώσεων και την τεράστια ροή πλούτου προς τους ήδη πλούσιους. Έ[πειτα είχαμε το 1930 με τη Μεγάλη Ύφεση. Η ιστορία επαναλήφθηκε το 50, με μεγάλη εμπιστοσύνη σε έαν ‘τέλος της ιδεολογίας’, και την ικανότητα των τεχνοκρατών να διευθύνουν την κρατική καπιταλιστική οικονομία με ελάχιστα εμπόδια. Μετά ειχαμε το 60. Έτσι ήταν πάντα. Στις ανθρώπινες σχέσεις, πολλά εξαρτώνται από την θέληση και την επιλογή. Οι σπόροι για κοινωνικές αλλαγές μεγάλης κλίμακας είναι πάντα έτοιμοι να εκραγούν. Το εάν και πότε είναι ζήτημα δράσης, όχι εικασίας.

Πιστεύετε οτι τα σχέδια των κυβερνήσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης θα φέρουν τα ποθητά για αυτές αποτελέσματα;

Το σχέδιο Πόλσον εγκρίθηκε και τέθηκε  σε εφαρμογή, διότι δεν υπήρχαν εναλλακτικές μέσα στο πολύ στενό φάσμα της ελίτ. Οι ενημερωμένοι αναλυτές είναι διχασμενοι ως προς την αποτελεσματικοτητα των μέτρων στην αντιμετώπιση της άμεσης κρίσης. Οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθύτερες. Σε μεγάλο βαθμό η κρίση οφείλεται στο θρίαμβο του οικονομικού φιλελευθερισμού των τελευταίων τριαντα ετών, ο οποίος όπως αναμενοταν αύξησε τη συχνότητα και το βάθος των οικονομικών κρίσεων ανα τον κόσμο , αν και η σημερινή κρίση είναι πολύ σοβαρότερη. Οι ρίζες αυτές δεν αναγνωρίζονται, ούτε ο ριζοσπαστικά αντιδημοκρατικός χαρακτήρας των συστημάτων που αντιτίθονται στην αγορά και που σχεδιάστηκαν από όσους κηρύσσουν τα θαύματα της αγοράς. Αλλα αυτό είναι φυσιολογικό.

 

 

 

One thought on “ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΔΡΑΣΗΣ, ΟΧΙ Ε ΙΚΑΣΙΑΣ: ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ (Noam Chomsky interview on social change)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s