Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ (The road to Guantanamo – Asif Iqbal, Ruhel Ahmed interview)

Συζητώντας με τους Ασίφ Ικμπάλ και Ρουχάλ Άχμεντ, πρώην κρατουμένους στο Cαmp X Ray, εισπράττεις συνεχείς εναλλαγές σκέψεων και συναισθημάτων. Η οργή μεταλλάσσεται σε λογική, η αντίφαση σε ωριμότητα, το ακατέργαστο της σκέψης σε ανάλυση των διεθνών πολιτικών και των ριζών του εξτρεμισμού, δημιουργώντας έτσι μια σαφή εικόνα των συνεπειών της επαφής με το άγριο πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης, προερχόμενο από δυο θεωρητικά αντιμαχόμενες πλευρές, στο σώμα και τη σκέψη ενός νεαρού ανθρώπου. Οι δυο τους, μαζί με τον Σαφίκ Ρασούλ, αποτελούν το ‘τρίγωνο του Τίπτον’, της παρέας των τριών βρετανών πακιστανικής καταγωγής από μια κωμόπολη της κεντρικής Αγγλίας,  που έγιναν γνωστοί ως οι φίλοι που βρέθηκαν ‘στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή’, και των οποίων οι εμπειρίες στο Αφγανιστάν – όπου συνελήφθησαν – και στο Camp X Ray μετουσιώθηκαν στην ταινία ‘ο δρόμος για το Γκουαντάναμο’.  Μίλησαν στην Ε για τις εμπειρίες τους, τα συχνά αντιφατικά πιστεύω τους, τη ζωή μετά την περιπέτεια τους, αλλά και τη συμμετοχή του  Ρουχάλ Άχμεντ, σε μια τηλεοπτική εκπομπή το περασμένο καλοκαίρι,  στην οποία φέρεται να παραδέχθηκε ότι εκπαιδεύτηκε σε στρατόπεδο των Ταλιμπάν, αναιρώντας μέρος της ιστορίας τους.    

ΡΟΥΧΑΛ ΑΧΜΕΝΤ

‘Σε μια τηλεοπτική εκπομπή έκαναν συρραφή των λόγων μου, και άλλαξαν το νόημα τους. Η ερώτηση ήταν ‘έχεις εκπαιδευτεί ποτέ σε χειρισμό όπλων σε στρατόπεδο Ταλιμπάν; ΄ Απάντησα ‘όχι’. Στη συνέχεια με ρώτησαν ‘έχεις πιάσει ποτέ όπλο σε στρατόπεδο των Ταλιμπάν’; Και απάντησα ‘ναι’. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Είναι άλλο να έχεις πιάσει απλώς ένα όπλο και άλλο να έχεις εκπαιδευτεί για τρομοκρατικές πράξεις’.

 ‘ Υπάρχει ένα κενό τριών χρόνων στο βιογραφικό μου.  Όταν μιλάω στους εργοδότες για το Γκουαντάναμο, με κοιτούν παράξενα, και οι συνεντεύξεις πρόσληψης εξελίσσονται συνήθως σε συνεντεύξεις Τύπου. Αν και δεν το λένε ανοικτά, αισθάνομαι ότι είναι προκατειλημμένοι’

 ‘Η βία δεν είναι μέρος της θρησκείας μου, δεν συμφωνώ με συγκεκριμένες πράξεις. Αλλά αν αποδεχτούμε ότι κάποιοι μουσουλμάνοι είναι παρανοϊκά βίαιοι, πρέπει να δεχτούμε ότι οι ΗΠΑ και κάποιες ευρωπαϊκές  χώρες διαπράττουν ακριβώς τα ίδια εγκλήματα στο όνομα της Δημοκρατίας’.

‘Διαφωνώ κάθετα με την βομβιστική επίθεση της 7/7 στο Λονδίνο. Έκανε τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα για τους μουσουλμάνους. Η βρετανική κυβέρνηση όμως δεν έπρεπε να λάβει τόσο σκληρά μέτρα. Δεν συμμετείχαν όλοι οι μουσουλμάνοι σε αυτή την ενέργεια, αλλά συγκεκριμένα άτομα, τα οποία σκοτώθηκαν στις επιθέσεις αυτοκτονίας. Ο εξτρεμισμός τρέφεται από την κυβερνητική στοχοποίηση των μουσουλμάνων’.

Πριν την 11η Σεπτεμβρίου προτιμούσα να ζω στη Δύση. Σήμερα οι μουσουλμάνοι εδώ έχουν στοχοποιηθεί , κακοποιούνται, και συλλαμβάνονται επ’ αόριστον χωρίς να κατηγορούνται. Ζούμε εδώ εκ γενετής , δεύτερη και τρίτη γενιά μεταναστών, αλλά είμαστε ακόμη πολίτες τρίτης κατηγορίας, αν και έχουμε ενσωματωθεί στη βρετανική κοινωνία όσο λίγες κοινότητες. Οι Πολωνοί που ήρθαν πρόσφατα έγιναν πιο αποδεκτοί σε τέσσερα χρόνια από ένα μουσουλμάνο που έχει γεννηθεί εδώ. Γιατί αυτό; Διότι είναι λευκοί. Οπότε δεν είναι τόσο το τι κάνει ένας μουσουλμάνος για να ενσωματωθεί στην κονωνία, όσο το να αποδεχθούν οι λευκοί ότι είμαστε ήδη μέρος αυτής. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν όλοι για τα 7 άτομα που αιματοκύλισαν το Λονδίνο. Οπότε νιώθω ανασφαλής στην ίδια μου τη χώρα. Θα προτιμούσα να ζω κάπου που θα ένιωθα πιο ασφαλής, όπως υπό τους Ταλιμπάν. Το διάστημα που έμεινα εκεί δεν είδα αδικία, όπως αρέσκονται να υποστηρίζουν για το αντίθετο τα δυτικά ΜΜΕ.

‘Οι άνθρωποι σε Ανατολή και Δύση πρέπει να αντιληφθούν τη διαφορετικότητα τους. Ότι έχουν διαφορετικούς τρόπους ζωής. Η δύση μπορεί να θέλει να ζει υπό δημοκρατικούς νόμους, και η ανατολή υπό ισλαμικούς, για παράδειγμα. Εάν οι ΗΠΑ και η Βρετανία αφήσουν τους ανθρώπους να επιλέγουν τους κανόνες διαβίωσης τους, και εφόσον καμιά χώρα δεν αναμειγνύεται στα εσωτερικά της άλλης, νομίζω ότι όλα θα ήταν καλύτερα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιβάλλει σε κάποιον άλλο μια επονομαζόμενη ‘δημοκρατία’’.

ΑΣΙΦ ΙΚΜΠΑΛ 

‘Δεν πιστεύω ότι η ιστορία μάς βοηθάει ιδιαίτερα στο να κλείσει το Γκουαντάναμο. Η ταινία ήταν απλά μια ταινία. Δεν αλλάζει τίποτα. Είδαμε το τι έγινε στο Αμπού Γκρέιμπ και την επέκταση της φυλακής Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν. Τι αλλάξαμε; Υπάρχει η περίπτωση ενός κρατούμενου στο Γκουαντάναμο ο οποίος έμεινε στη φυλακή για 5.5 χρόνια, παρότι ακόμη και η ΜΙ5 παραδεχόταν ότι είναι τελείως αθώος. Εμείς ήμασταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αλλά κάποιοι άλλοι έχουν ακόμη πιο τρομακτικές ιστορίες να διηγηθούν’.

‘Ότι έγινε-έγινε, δεν μπορώ να αλλάξω κάτι, δεν μπορώ να κοιτάζω πίσω. Αν σκέφτεσαι το τι θα άλλαζες θα πάθεις κατάθλιψη. Η καλύτερη επιλογή είναι να κοιτάς μπροστά’

‘Πιστεύω στο οφθαλμός αντί οφθαλμού, αλλά αν είσαι συγχωρητικός νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου. Η εκδίκηση είναι άσχημο συναίσθημα. Πιστεύω ότι η συγχώρεση είναι πολύ καλύτερη.

‘ Ο Γκάντι είναι ένα θετικό παράδειγμα. Η βία όμως είναι στην ανθρώπινη φύση. Αν την ασκείς για τους σωστούς σκοπούς, υπεραμυνόμενος τη χώρα σου για παράδειγμα, είναι θεμιτή’.  

Έχω μεγαλώσει στη Βρετανία, αυτή είναι η ζωή που ξέρω, δεν θέλω να ζήσω αλλού. Αλλά δεν μπορώ να μη κατακρίνω την κυβέρνηση μου όταν εισβάλλει σε άλλες χώρες για το πετρέλαιο’.

 ‘Δεν είδα αρκετά πράγματα στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν και το τι περνούσε ο απλός κόσμος για να έχω σαφή άποψη. Εγώ είχα χρήματα στην τσέπη μου όταν ήμουν εκεί. Όπως και με το παράδειγμα της Κούβας, όπου νόμιζα ότι ήταν όλα ιδανικά, πηγαίνοντας όμως εκεί δυο χρόνια μετά την απελευθέρωση μας, και μιλώντας με τους κατοίκους, τα πάντα άλλαξαν. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πουν αυτό που πίστευαν, παρότι δεν τους άρεσε αυτό που ζούσαν.  Μόνο όταν ζήσεις κάπου μπορείς να γνωρίζεις την πραγματική κατάσταση, όχι όταν είσαι περαστικός’. 

‘Δεν είναι αλήθεια ότι στη δημοκρατία μπορείς να αλλάξεις τους ηγέτες σου. Ο ΟΗΕ και πολλές χώρες έχουν πει ότι το Camp X Ray είναι παράνομο. Γιατί δεν έχει κλείσει; Εάν  δημοκρατία σημαίνει υπακοή στη βούληση του λαού, τότε γιατί ο βρετανικός στρατός δεν αποσύρεται από το Ιράκ; Ένα εκατομμύριο άνθρωποι συμμετείχαν στη μεγαλύτερη διαδήλωση στη Βρετανική ιστορία, για να μη γίνει πόλεμος στο Ιράκ. Αλλά έγινε. Ο λαός διαφέρει από την πολιτική ελίτ. Οι επιθυμίες των λαών δεν γίνονται πράξη από τις ηγεσίες. Κοιτάξτε στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στην Παλαιστίνη, όπου η χαμάς εκλέχθηκε από τον λαό και δεν αναγνωρίστηκε. Τι είναι η δημοκρατία; Η δύση δεν θέλει δημοκρατικά καθεστώτα στις μουσουλμανικές χώρες’.

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s