ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ (Howard Zin interview)

Ο κ. Χάουαρντ Ζιν είναι εκ των σημαντικότερων αμερικανών ιστορικών, και ανήκει στην κατηγορία των διανοούμενων που είναι περισσότερο γνωστοί στο εξωτερικό των ΗΠΑ.Είναι ο άνθρωπος που ‘άλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς’ κατα τον Νόαμ Τσόμσκι, αναφερόμενος στον ακτιβισμό και τα ιστορικά συγγράματα του κ.Ζίν, κατα τον πόλεμο του Βιετνάμ. Για κάποιους άλλους, είναι ένας ακραίος ειρηνιστής, που αμφισβήτησε ακόμη και τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα, από τις σημαντικότερες φωνές αντίθεσης στον πόλεμο του Ιράκ, απαντάει στις ερωτήσεις μας αναφορικά στη φύση της ειρήνης, την αμερικανική πολιτική, και τον ρόλο των αμερικανών προέδρων στη διαμόρφωση πολιτικής.    

   O θεωρητικός Γκαετάνο Μόσκα υποστήριζε οτι ‘η παγκόσμια ειρήνη είναι κάτι που πρέπει να προκαλεί φόβο, διότι θα προέκυπτε μόνο εάν όλος ο κόσμος ανήκε σε μία μόνο θρησκεία, έναν κοινωνικό τύπο, κι αν ετίθετο ένα τέλος στις διαφωνίες για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να επιτευχθεί η βελτίωση της κοινωνίας’. Πώς το σχολιάζετε;

 Μια μειοψηφία φοβάται την ειρήνη. Όσοι έχουν πολιτικοοικονομικό συμφέρον από την ύπαρξη κρατών και πολέμων. Η πλειοψηφία φοβάται τη βιαιότητα του πολέμου Όχι το αντίθετο. Αλλά συμφωνώ στο οτι ένας κόσμος με έναν κοινωνικό τύπο, μια θρησκεία και έναν τρόπο σκέψης δεν είναι επιθυμητός. Πιστεύω όμως οτι είναι λάθος στο οτι δεν μπορούμε να έχουμε μαζί παγκόσμια ειρήνη και διαφορετικότητα. Υπάρχουν παραδείγματα κρατών όπως οι ΗΠΑ, με μεγάλες διαφορές, και παρότι υπάρχουν αρκετές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συγκρούσεις, δεν υπάρχει ανοικτός εσωτερικός πόλεμος.Όσο υπάρχουν τα έθνη κράτη, και όσα περικλείουν, το πνεύμα του εθνικισμού θα δημιουργεί τις πιθανότητες για πόλεμο. Θα πρέπει να εξαλείψουμε τα εθνικά σύνορα και να έχουμε μια πραγματικά παγκόσμια κοινωνία εάν θέλουμε να εξαλείψουμε τον πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει οτι θα πρέπει να έχουμε μια κουλτούρα ή μια γλώσσα, αλλα οτι δεν χρειάζονται 100 ή 200 πολιτικές οντότητες, που δημιουργούν ανταγωνισμό και εχθρότητα. Και θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια παγκόσμια οικονομία πιο ισόνομη εξαλείφοντας πλούτο και φτώχεια που δημιουργούν εντάσεις και πολεμικές συγκρούσεις.  

Άλλος ένας λόγος ως προς τη ‘μη ρεαλιστικότητα’ της ειρήνης παρατίθεται από τον Ρόμπερτ Κάπλαν, που υποστηρίζει οτι μια ‘μακραίωνη ειρήνη θα εκθρέψει ηγέτες χωρίς τραγική ιστορική μνήμη, οι οποίοι είναι πολύ πιθανό να διαπράξουν λάθη που θα οδηγήσουν σε γενικευμένο πόλεμο’…

 Δεν υπάρχει πιο έξυπνη δικαιολογία για τις τραγωδίες που ζούμε σήμερα από το να υποστηρίζουμε τη διατηρήρηση της παρούσας κατάσταση, όσο κακή κι αν είναι, διότι αλλιώς, θα έχουμε κάτι χειρότερο. Είναι μια επικίνδυνη επιχειρηματολογία, που οδηγεί στην αποδοχή των πολέμων και της βίας φοβούμενοι οτι αν δεν το κάνουμε, κάτι τρομερό θα συμβεί. Είναι η ψυχολογία του βομβαρδισμού της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, του ‘αν δεν σκοτώσουμε αυτούς τους εκαντοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, θα έχουμε μια εισβολή στην Ιαπωνία, και ένα εκατομμύριο νεκρούς. Το ίδιο είχαμε και στο Βιετνάμ, όπου έλεγαν ‘αν φύγουμε και σταματήσουμε τον πόλεμο εκεί, κάτι τρομερό θα συμβεί, μια αιματοχυσία χειρότερη από τη σημερινή’. Αυτοί οι κατασκευασμένοι φόβοι για κάτι που μπορεί να συμβεί στο μέλλον υπηρέτησαν για να δικαιολογήσουν τα τρομερά πράγματα που βιώνουμε σήμερα.

 Ο υποψήφιος για την πρόεδρία των ΗΠΑ  Μπάρακ Ομπάμα έχει ορίσει ως κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα ‘την επιστροφή της εξουσίας στο λαό’. Βλέπετε κάτι να αλλάζει στα πολιτικά πράγματα  των ΗΠΑ; 

  Αυτός οι άνθρωπος δεν αντιπροσωπεύει σημαντικές αλλαγές, είχαμε και άλλοτε υποψηφίους να υπόσχονται, αλλα στην πράξη, όπως υποδηλώνει η ιστορία των αντιπολιτευόμενων κομμάτων στην αμερική, δεν αλλάζει τίποτα σημαντικά. Οπότε οι δηλώσεις αυτές, δεν είναι ακριβείς δηλώσεις του τι θα συμβεί όταν έλθει στην εξουσία. Επίσης, ο Ομπάμα δεν είναι ο πιο ‘αντιπολεμικός’ υποψήφιος των Δημοκρατικών. Ο Τζών Εντουαρντς έχει πιο ξεκάθαρη θέση ως προς την απόσυρση των στρατευμάτων μας από το Ιράκ, όπως και ο Ντένις Κούτσινιτς. Εάν κερδίσουν οι Δημοκρατικοί τις επόμενες εκλογές, θα αποσύρουν ταχύτερα τα στρατεύματα μας, σε σχέση με τον Μπούς, που θέλει να κρατηθεί εκεί το δυνατόν περισσότερο. Αλλα συνολικά, οι υποψηφιοι δεν μιλούν για ολική απόσυρση. Μιλούν για απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους του στρατού, όχι για τερματισμό των βομβαρδισμών, ούτε για έξοδο αμερικανικών εταιρειών όπως της Χάλιμπερτον από εκεί. Τα δυο μεγαλύτερα αμερικανικά κόμματα είναι σχεδόν τα ίδια.. Σε κάποια σημεία της ιστορίας όμως, όπως σήμερα,  υπάρχει κάποια μικρή διαφορά μεταξύ τους ώστε οι πολιτες να ψηφίζουν τους Δημοκρατικούς ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Αλλά τα πεπεραγμένα τους είναι πεπραγμένα μιλιταρισμού και πολέμων. Ακόμη και ο Κλίντον, που δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο πόλεμο ενώ βρισκόταν στην εξουσία , διατήρηρσε τα πολύ υψηλά στρατιωτικά κονδύλια.

 Από τα λεγόμενα σας διαφαίνεαι η πίστη σας οτι ο Ομπάμα θα ήταν μια μαριονέττα… 

Είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος με δικές του ιδέες, αλλά θα είναι μια μαριονέτα με τον τρόπο που όλοι οι πρόεδροι είναι, οι οποίοι λογοδοτούν όχι στον λαό, αλλα στα ισχυρά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που τους περιτρυγιρίζουν. Υπό αυτή την έννοια, οι πρόεδροι δεν είναι αυτοί που πραγματικά παίρνουν τις αποφάσεις. Τελειώνοντας όμως τη θητεία τους, όταν δεν έχουν πλέον αυτές τις επιρροές, γίνονται διαφορετικοί. Ο Τζίμι Κάρτερ, οταν έφυγε από τον Λευκό Οίκο, έγινε κήρυκας της ειρήνης και της διπλωματίας. αλλα όταν ήταν πρόεδρος, με τον Μπρεζίνσκι και τους υπόλοιπους συμβούλους του, δεν ακολούθησαν αντιμιλιταριστική πολιτική. Δημιούργησε το ‘Δόγμα Κάρτερ’, που υποδηλώνει οτι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε και στρατιωτικά μέσα, για να διατηρήσουμε τον έλεγχο των πετρέλαιων της Μ. Ανατολής.    

Ποιά είναι τα πολιτικά και οικονομικά όρια που μπαίνουν στον εκάστοτε αμερικανό προέδρο κατα τη γνώμη σάς;

Το ένα είναι η αμερικανικη κυριαρχία, την οποία κάποιοι μπορεί να χρησιμοποιούν εναλλακτικούς τρόπους για να τη διατηρήσουν, χωρίς να πηγαίνουν σε πόλεμο. Το δεύτερο είναι η διατήρηση του καπιταλισμού, των κερδών  των αμερικανικών πολυεθνικών. Όταν ο κλίντον έγινε πρόεδρος, είπε οτι ΄’η εποχή των μεγάλων κρατικών παρεμβατισμών έχει παρέλθει’. Έλεγε δηλ οτι τα μέτρα που είχε εισαγάγει ο Ρούζβελτ υπέρ των φτωχών οικογνειών ως μέρος του NEW DEAL έπρεπε να μειωθούν προς χάριν των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και τα κατήργησε.      

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s