3 Σενάρια για το μέλλον – Peter Schwartz (3 scenarios for the future)

Πόλεμος στο Ιράκ. Κεφάλαιο πρώτο ποίου σεναρίου;’  Αυτό το ερώτημα απασχολεί τον κ. Πήτερ Σβάρτζ αυτές τις μέρες. Business strategist για διάφορες εταιρίες και οργανισμούς, και θεωρητικός του ‘the long boom’, μιας πρόβλεψης που υποστήριζε ότι με τα δεδομένα του 1997, ο κόσμος όδευε προς έναν ‘πολιτισμό των πολιτισμών, μέχρι το 2020’, σαν υποσημείωση εκείνης της εργασίας του, είχε γράψει ότι η πορεία αυτή θα μπορούσε να ανατραπεί, μεταξύ άλλων, και από μια ραγδαία αύξηση της τρομοκρατίας. Ο κ. Σβάρτζ είδε τη θεωρία του, όπως και κάθε άλλη προσπάθεια πρόβλεψης των διεθνών συνθηκών άλλωστε,  να πέφτει θύμα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Σήμερα, μέσω του Ε,  μας παραθέτει τρεις διαφορετικές εκδοχές για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί το μέλλον, με εφαλτήριο τον επικείμενο πόλεμο στο Ιράκ, ένα σημείο αναφοράς που σίγουρα θα αλλάξει πολλά τη χρονιά που μόλις μπήκε. Τα τρία σενάρια που ακολουθούν, αποτελούν απλώς τρεις κατασκευές από γεγονότα που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Μπορούν όμως να λειτουργήσουν και ως δείκτες του πού μπορεί να οδηγήσει ο πόλεμος ή η ειρήνη, ειδικά στους καιρούς που ζούμε.

 

ΤΟ ΘΕΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ… Απόδραση από την καταστροφή

Δεν γίνεται πόλεμος στο Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσείν έχει αποφασίσει ότι θέλει να επιζήσει. Οι επιθεωρητές του ΟΗΕ αποφαίνονται ότι το Ιράκ έχει πράγματι παροπλίσει τον εαυτό του. Παρά τις αντιδράσεις των ΗΠΑ, η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ πείθονται ότι εκτός του ότι δεν έχει όπλα μαζικής καταστροφής, στο εξής θα κινείται στα πλαίσια της διεθνούς νομιμότητας. Σαν αποτέλεσμα της περιπέτειας στο Ιράκ, οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ αρχίζουν να συνεργάζονται στενά. Η υπερδύναμη ‘παρίας’ αρχίζει να αλλάζει, βλέποντας ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής χωρίς ισχυρούς συμμάχους. Εξ’ αιτίας της θετικής ανάμειξης των Ηνωμένων Εθνών, οι ΗΠΑ αρχίζουν να συνεργάζονται περισσότερο με τον υπόλοιπο κόσμο. Παρατηρείται μια σημαντική αλλαγή της στάσης της προς τους διεθνείς οργανισμούς και συμβάσεις. Έχοντας κερδίσει μια σημαντική μάχη για την ειρήνη, ο θεσμός του ΟΗΕ ενισχύεται. Υπό την αιγίδα αυτού, αρχίζει μια εποικοδομητική διεργασία μεταξύ ΗΠΑ και των χωρών που η αμερικανική κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει ως ‘παρίες’.   Με προηγούμενο τη νουθέτηση του Ιράκ προς μια θετικότερη στάση, και με πρωτεργάτες το Ιράν, τη Συρία και τη Σαουδική Αραβία, πολλές μουσουλμανικές χώρες αρχίζουν να αντιδρούν στην οικονομική εξαθλίωση των κοινωνιών τους. Συνειδητοποιώντας τα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που τους μαστίζουν, και βλέποντας τις επιπτώσεις της υπανάπτυξης και του αναλφαβητισμού μεγάλων κομματιών των πληθυσμών τους, εργάζονται προς μια λύση των προβλημάτων τους. Οι Σαουδάραβες αποφασίζουν να ξοδέψουν τα λεφτά τους προς θετικότερες κατευθύνσεις, προς την πρόοδο του λαού τους, παρά κάνοντας μερικούς αξιωματούχους πλουσιότερους. Σαν αποτέλεσμα του μη πολέμου στο Ιράκ, και υπό τη παρότρυνση της διεθνούς κοινότητας, ο μουσουλμανικός κόσμος έχει αρχίζει να αντιμετωπίζει κάποια από τα προβλήματα που οδήγησαν στην αύξηση της τρομοκρατίας. Υπάρχει πια περισσότερη συνεργασία μεταξύ πολιτισμών και μεταξύ αρκετών αντιμαχόμενων χωρών. Η αποδοχή της Τουρκίας ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στέλνει επίσης θετικά μηνύματα στον ισλαμικό κόσμο. Η Κίνα και η Ρωσία συνεργάζονται ακόμη περισσότερο με τη Δύση και τις αραβικές χώρες, προκαλώντας την αποδυνάμωση των μονομερών πολιτικών των ΗΠΑ. Το έντονα επίφοβο περιβάλλον της τρομοκρατίας αρχίζει να αποσυντίθεται, αφαιρώντας την αίσθηση ανασφάλειας από τη γη.  Υπό την αυξανόμενη πίεση των δυτικών κοινωνιών, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα κινούνται προς μια δικαιότερη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου, με πολύ ευνοϊκές δανειοδοτήσεις σε συγκεκριμένες χώρες, όπως η Αργεντινή, και ολικές απαλοιφές των χρεών σε άλλες. Ο κόσμος αρχίζει να ξαναζεί ημέρες ευημερίας, με σταδιακή μείωση της φτώχειας και των κοινωνικών εντάσεων, που προέρχονται από τον υπερβολικό πλούτο ορισμένων κρατών και προνομιούχων κοινωνικών ομάδων.    Παρά τη σταδιακή πρόοδο που σημειώνουν οι γείτονες της, η Ευρώπη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2010 διέρχεται από έντονη μεταναστευτική κρίση, με εκατομμύρια ανθρώπων να έρχονται από τα ανατολικά και νότια σύνορα της. Όμως, ο γηγενής πληθυσμός της σταματά να αυξάνεται, όπως και η παραγωγικότητα και το εργατικό της δυναμικό. Όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αντιμετωπίζει δυσκολίες. Υπό το πρίσμα αυτών των δυσκολιών, η ξενοφοβία ξεπερνιέται σε πολύ μεγάλο βαθμό, και η Ευρώπη επιτυγχάνει στο να εντάξει τους μετανάστες στο κοινωνικό της ιστό. Και επιβραβεύεται. Οι μετανάστες φέρνουν μια νέα, δυναμική πολιτιστική πνοή, αλλά αποτελούν και μια σημαντική εργατική δύναμη, βοηθώντας σημαντικά στην οικονομική της ανάπτυξη. Ήδη ο σημαντικότερος οικονομικός ανταγωνιστής των ΗΠΑ, η Ε.Ε. έχει πλέον αναπτύξει τη δική της φωνή στις διεθνείς σχέσεις, ενώ στρατιωτικά έχει πλήρως ανεξαρτητοποιηθεί. Μια Ευρωπαϊκή ταυτότητα έχει γεννηθεί, και έρχεται σε αντιστάθμισμα αυτής των ΗΠΑ. Με την ύφεση των εντάσεων στις διεθνείς σχέσεις, οι άνθρωποι ασχολούνται αμέριμνοι με την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης. Η ανάπτυξη των επιστημών είναι ακατάπαυστη. Η βιοτεχνολογία δίνει λύσεις σε πολλά ιατρικά προβλήματα. Υπό αυστηρούς ηθικούς κανόνες, το 2012 ο επιστημονικός κόσμος είναι πια έτοιμος να αντιμετωπίσει πολλές αρρώστιες και διάφορες μορφές καρκίνων, καρδιοπαθειών, διαβήτη και αλτσχάιμερ. Η γήρανση του ανθρώπου επιβραδύνεται, ενώ η μέση διάρκεια ζωής αυξάνεται εντυπωσιακά. Η τρίτη ηλικία δεν ήταν ποτέ υγιέστερη. Στον αντίποδα, πολλοί ιοί αποδεικνύονται ανθεκτικοί στα νέα φάρμακα,  δημιουργώντας νέες ασθένειες, που όμως έχουμε μεγαλύτερη ευχέρεια πια να αντιμετωπίσουμε. Η τεχνολογία κάνει ραγδαία άλματα. Επιβάλλεται η εισαγωγή ολοένα και ‘καθαρότερων΄ προς το περιβάλλον τεχνολογιών, ενώ οι βαριά μολυσματικές βιομηχανίες οδηγούνται ολοένα και πιο γρήγορα σε νέες γενεές τεχνολογιών για λιγότερες εκπομπές καυσαερίων και αποδοτικότερες, φθηνότερες πηγές ενέργειας. Έχει επιτέλους αποφασιστεί μια γρήγορη μετάβαση από το πετρέλαιο σε πιο ευέλικτες, ‘πράσινες’ μορφές ενέργειας. Το 2020 ένας τεράστιος αριθμός αυτοκινήτων λειτουργούν πλέον με ηλεκτρισμό. Μέχρι το 2050 έχει πραγματοποιηθεί μια ολική μετάβαση στην οικονομία του υδρογόνου. Το οικοσύστημα της γης έχει πάρει μια μεγάλη, βαθιά αναπνοή. Οι γηραιότεροι εξηγούν στα παιδιά τους το πώς ο πλανήτης είχε φτάσει κάποτε στο χείλος της καταστροφής.

ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ…ένας υπερμοντέρνος μεσαίωνας

Οι ΗΠΑ αποφασίζουν τελικά να εισβάλλουν στο Ιράκ. Ακολουθούν μήνες αιματοχυσίας. Ο Σαντάμ Χουσείν χρησιμοποιεί όπλα μαζικής καταστροφής. Ο Αμερικανικός στρατός δοκιμάζεται σε ένα δεύτερο Βιετνάμ, και υποχωρεί, με τον Σαντάμ να παραμένει στην εξουσία. Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν βαριά το Ιράκ, χρησιμοποιώντας εκτός από μη συμβατικά, και ελαφρά πυρηνικά όπλα. Χιλιάδες άμαχοι σκοτώνονται. Αυτό που άρχισε σαν μια ‘προσπάθεια αφοπλισμού’ του Σαντάμ γίνεται αφορμή για μεγαλύτερο πόλεμο. Παρακολουθώντας το δράμα των Ιρακινών αμάχων στις τηλεοπτικές οθόνες τους, οι λαοί αρκετών μουσουλμανικών χωρών ξεσηκώνονται, ωθώντας τις κυβερνήσεις τους σε συμπαράταξη εναντίον των ΗΠΑ. Ο προεξοφλημένος στρατιωτικός περίπατος των Αμερικανών, εξελίσσεται σε γενικευμένο, συνεχή πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Πληρώνοντας την αποτυχία του να αποτρέψει τη σύγκρουση, παραγκωνισμένος από τις ΗΠΑ και εξαπατημένος από τον Σαντάμ, ο ΟΗΕ βρίσκεται στο περιθώριο. Η Ε.Ε. αποφασίζει να αφήσει την Τουρκία εκτός Ευρώπης. Οι Τούρκοι αρχίζουν να βλέπουν με συμπάθεια τη στάση των υπόλοιπων ομόθρησκων τους… Έχουμε καταλήξει σε ένα απομονωμένο Ισλάμ από το Χριστιανικό κόσμο. Αρχίζει ο πόλεμος Ανατολής – Δύσης. Η ‘εκστρατεία εναντίον της τρομοκρατίας’ έχει πλέον μετατραπεί σε πόλεμο εναντίον του Ισλάμ, και διαρκεί για δεκαετίες. Οι διεθνείς αναλυτές τον χαρακτηρίζουν ως ‘κάτι μεταξύ κρύου και θερμού πολέμου’. Δεν είναι ένας πόλεμος όπως ο Πρώτος ή ο Δεύτερος Παγκόσμιος, αλλά πολλές μικρές συγκρούσεις, σε πολλά μέτωπα, με πολλές τρομοκρατικές ενέργειες.    Η Μέση Ανατολή φλέγεται ολόκληρη. Καίγονται πολλές πετρελαιοπηγές. Σαν αποτέλεσμα των συνεχών συρράξεων, και των όπλων που χρησιμοποιούνται, τα πρώτα συμπτώματα μιας έντονης, παγκόσμιας περιβαλλοντικής εξαθλίωσης γίνονται ορατά.. Παρατηρούνται τεράστιες αλλαγές στο κλίμα του κόσμου και της Ευρώπης. Στις βόρειες περιοχές της, σε Γερμανία, Βρετανία και Σκανδιναβία, το πρόβλημα είναι εντονότερο, όπως και στις ορεινές περιοχές, όπου συντελείται μια μεγάλη καταστροφή της γεωργίας. Πολλοί από τους βόρειους γείτονες των Ελλήνων αρχίζουν να κατηφορίζουν προς νότο… Υπό το κράτος του φόβου, οι άνθρωποι αποφασίζουν να κρατήσουν τους εαυτούς τους για τους εαυτούς τους. Η πολιτική των ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια έφτασαν τη παγκοσμιοποίηση να θεωρείται αμερικανοποίηση. Οι κοινωνίες αντιτίθενται σφοδρά σε οποιαδήποτε αλλαγή. Πολλοί λαοί δεν έχουν πια ελπίδες για πρόοδο. Έχουν σφραγίσει τα αυτιά τους σε οποιαδήποτε νέα επιρροή και ιδέα. Η Ε.Ε. αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει την εξωτερική μετανάστευση. Με την έναρξη της πολεμικής περιόδου, τα κύματα των ανθρώπων που αναζητούσαν έξοδο από τις κυριότερες εμπόλεμες περιοχές, προστέθηκαν στους οικονομικούς μετανάστες. Όλοι μιλούν για μια μάστιγα. Οι ήδη εγκατεστημένοι μετανάστες δεν ενοποιούνται στις κοινωνίες που βρίσκονται. Με τον εθνικισμό σε ραγδαία άνοδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κίνδυνο αυτοδιαμελισμού. Εντείνονται οι ενδοκοινωνικές διαμάχες και οι διαμάχες μεταξύ κοινωνιών. Τα κράτη-μέλη διαφωνούν ριζικά σε πολλά κύρια θέματα. Το εμπόριο στην Ε.Ε. επιβραδύνεται ραγδαία, τη στιγμή που η προμήθευση πετρελαίου εμποδίζεται ή επιβραδύνεται δραματικά. Ευρώπη και ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ένα δυσεπίλυτο ενεργειακό πρόβλημα. Η οικονομία, ήδη βαριά πληγωμένη από τη μεγάλη έλλειψη σε μαύρο χρυσό, βρίσκεται σε εκτεταμένη οικονομική ύφεση. Ολοένα και περισσότερα κονδύλια δίνονται για στρατιωτικούς παρά για κοινωνικούς σκοπούς. Με τη πολεμική βιομηχανία σε κεντρικότερο πλάνο από ποτέ, οι οικονομικοί σχεδιασμοί στη Δύση χτίζονται με βάση τους εξοπλισμούς. Η φτώχεια αυξάνεται ταχύτατα. Η τεχνολογία παράγεται ολοένα και περισσότερο για να εξυπηρετεί στρατιωτικούς σκοπούς και συστήματα ασφαλείας, παρά για ανθρωπιστικούς λόγους. Πολλοί ερευνητικοί, επιστημονικοί τομείς που είχαν σημειώσει σημαντική πρόοδο, μένουν στάσιμοι, στα συρτάρια των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων. Παρατηρείται μια μεγάλη επιβράδυνση της διαδικασίας της γνώσης σε όλη την υφήλιο. Τους περισσότερους ανθρώπους πλέον απασχολεί η προστασία των περιουσιών τους, όχι η δίψα για γνώση. Ο κόσμος θυμίζει περισσότερο το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, παρά το δεύτερο μισό του. Πραγματοποιείται ένα πισωγύρισμα της παγκόσμιας πολιτιστικής εξέλιξης.Ζούμε έναν υπερμοντέρνο μεσαίωνα…

ΤΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ…ένας κόσμος για τρεις

Ο πόλεμος στο Ιράκ θα αποφευχθεί. Ο Σαντάμ θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να επιζήσει. Ξέρει ότι εάν γίνει πόλεμος, οτιδήποτε ήταν ή είχε ποτέ, θα έχει πια χαθεί. Έτσι, θα συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΟΗΕ, ο οποίος θα  επιτύχει να φέρει το ειρηνικό έργο του εις πέρας, ενώ οι ΗΠΑ θα πιεστούν από τη διεθνή κοινότητα να καταπραΰνουν τη στάση τους. Αλλά με την απομάκρυνση του ενδεχομένου της σύρραξης, ο Σαντάμ θα αντιμετωπίσει μια μακρά σύγκρουση με το φανταμενταλιστικό Ισλάμ, μέσα στο Ιράκ, κάτι που θα υποστούν και άλλες αραβικές χώρες. Τα περισσότερα μουσουλμανικά κράτη θα βρουν μπροστά τους μεγάλες προκλήσεις. Θα βρεθούν προ ενός μεγάλου διλήμματος.  Ή θα πρέπει να αλλάξουν προς την εκμοντέρνιση των κοινωνιών τους, ή να γίνουν βορά στους φανταμενταλιστές. Το εάν θα μπορέσουν να προχωρήσουν στις απαιτούμενες αλλαγές θα τεθεί υπό αμφισβήτηση, μιας και μια τέτοια μετάβαση δεν θα είναι καθόλου ανώδυνη. Οι φανταμενταλιστές θα επηρεάσουν πολλές χώρες που θα περάσουν από αυτή τη διαδικασία. Σαν αποτέλεσμα, θα έχουμε μια σταθεροποίηση της σημερινής κατάστασης για κάποιες δεκαετίες, με μερικές ακόμη τρομοκρατικές πράξεις εναντίον της Δύσης. Ο Ισλαμικός κόσμος θα καταφέρει να αλλάξει όμως. Αλλά αυτό θα γίνει αργά και σταδιακά.   Η λύση του Κυπριακού θα βοηθήσει σε αυτή τη μετάβαση. Λίγο μετά, η Τουρκία θα γίνει μέλος της Ε.Ε., και η ένταση στην περιοχή θα ελαττωθεί. Οι σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας θα μοιάζουν απίστευτες στους διεθνείς παρατηρητές των ελληνοτουρκικών, μιας και οι δύο χώρες θα αναπτύξουν στενότατες συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα.

  Με το άκουσμα τον καλών ειδήσεων από τη περιοχή του Κόλπου, η οικονομία των ΗΠΑ θα αρχίσει να ανακάμπτει. Το προσεχές διάστημα θα παρουσιάσει σημαντική για τα σημερινά δεδομένα οικονομική ανάπτυξη, συμπαρασύροντας τις οικονομίες της Κίνας, της Ιαπωνίας, και της Ρωσίας. Η Ευρωπαική Ένωση θα αργήσει. Μετά από πολλές διαμάχες για το ασφαλιστικό της σύστημα, θα ξεκινήσει να αλλάζει στάση στο θέμα της μετανάστευσης, με το να απορροφά τα κύματα των μεταναστών, και με αυτούς να βοηθείται σε όλους τους τομείς, λύνοντας τα προβλήματα βιωσιμότητας των ασφαλιστικών συστημάτων της Ευρώπης, σε μια περίοδο οικονομικής γιγάντωσης. Γιατί η Ρωσία, αργά ή γρήγορα θα ενοποιηθεί σε κάποιους – κυρίως οικονομικούς – τομείς με την Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή οικογένεια μάλλον θα μοιάζει με μεγάλη πόλη.

  Στη παγκόσμια οικονομία θα παρατηρηθεί μια υποχώρηση του καπιταλισμού. Το μικτό οικονομικό μοντέλο της Ε.Ε., που συνδυάζει τον κρατικό παρεμβατισμό με την ελεύθερη οικονομία, θα λειτουργήσει ως παράδειγμα για πολλές χώρες – κυρίως της λατινικής Αμερικής – που σήμερα μαστίζονται οικονομικά. Μετά τα ευτράπελα μεγάλων αμερικανικών εταιριών, και οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν λύσεις σε  κάποιες ευρωπαϊκές πρακτικές. Και ταυτόχρονα, μια ποικιλία διεθνών οικονομικών οργανισμών, θα αναπτύξουν συστήματα που θα θυμίζουν το ευρωπαϊκό μοντέλο.  Στον υπόλοιπο κόσμο, μερικές περιοχές θα έχουν θετικά οικονομικά αποτελέσματα, άλλες θα αναπτυχθούν μάλλον αργά. Η Αφρική όμως θα συνεχίζει να μαστίζεται από το aids, την πείνα, τον πόλεμο. Οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις της ηπείρου δεν βοηθούν τους λαούς τους. Η Νότιος Αφρική αποτελούσε τη μεγάλη ελπίδα αυτής της ηπείρου, αλλά και αυτή έχει αρχίζει να παρακμάζει. Δεν υπάρχουν θετικά και αρνητικά σενάρια για την Αφρική. Μόνο ένα. Το ότι η ελπίδα σβήνει…   Η σχετικά ραγδαία υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, θα φέρει αισιοδοξία στο πρόβλημα της αλλαγής του κλίματος της γης, με το αυτοκίνητο να γίνεται πλήρως οικολογικό  σύντομα. Μιας όμως και οι υποδομές των αναπτυγμένων κρατών βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο πετρέλαιο, αυτό θα παραμείνει η βασική πηγή ενέργειας για το υπόλοιπο του αιώνα. Το μικρότερο διάστημα που μπορούμε να περιμένουμε μια ενεργειακή μετάβαση από το πετρέλαιο σε οικολογικότερες μορφές ενέργειας είναι τα 50 χρόνια, ενώ το μεγαλύτερο, το υπόλοιπο του αιώνα. Συνεπώς, θα υπάρξει περαιτέρω αλλαγή του κλίματος, αλλά με μικρότερους ρυθμούς από ότι περιμένουμε σήμερα.  Σε δύο δεκαετίες από σήμερα, θα έχει διαμορφωθεί μια καινούργια πολιτική ισορροπία. Θα υπάρχουν πλέον δύο στρατιωτικές υπερδυνάμεις στον κόσμο, και τρεις οικονομικοί κολοσσοί. Η Ε.Ε. θα προσπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη, ενώ η Κίνα θα αναπτύξει ισάξια οικονομική και στρατιωτική ισχύ. Μέχρι το 2020, μονομερείς ενέργειες και αθετήσεις συμφωνιών, θα θεωρούνται άκρως επικίνδυνες ακροβασίες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s