Τί απέγινε ο άνθρωπος που σταμάτησε το τάνκ; Η ζωή του Γκάνγκ Λίου (what happened to the tank man? Gang Liu’s life)

Tον περασμένο Ιούλιο, λίγο πριν την τέλεση του γάμου του Λίου Γκάνγκ, ο ίδιος και οι κουμπάροι του Γουανγκ Ζουντάο και Γουάνγκ Ντάν, ύψωναν τα ποτήρια τους στο όνομα της φιλίας και των κοινών τους βιωμάτων. Η τελετή σήμαινε, κατα τον Ζουντάο, «την αρχή μιας διαφορετικής ζωής» για τον Λίου Γκανγκ. Ο τελευταίος αναφώνησε «πλέον έχουμε οτι θελήσαμε ποτέ από τη ζωή. Το μόνο που λείπει είναι αυτή η Κινεζική Δημοκρατία». Δεν ολοκλήρωσε την προταση του. Ακολούθησε σιγή… 

Σας γράφω από την κόλαση του Γκουαντανάμο (letters from Guantanamo)

   Το στρατόπεδο έχει άπλετο φως 24 ώρες το 24ωρο. Όταν ο καυτός, ισημερινός ήλιος της Κούβας δύει, οι στρατιωτικοί προβολείς παίρνουν τη θέση του. Κι όμως, έπειτα από τόσες αντιδράσεις, ακριβώς έναν χρόνο από τη σύσταση του, το Camp Delta (πρώην Camp X Ray), περιβάλλεται ακόμη και σήμερα από ένα σκοταδιστικό πέπλο μυστηρίου. Τοποθετημένοι στο ανατολικότερο άκρο του νησιού, μακριά από οποιοδήποτε διεισδυτική ματιά και κάτω από το φως αυτού του ήλιου ή αυτού του προβολέα, εκατοντάδες κρατούμενοι, γράφουν καθημερινά μερικές αράδες για τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πολλοί δεν θα μάθουν ποτέ εάν αυτές οι αράδες περάσουν τα όρια του στρατοπέδου, ή εάν διαβαστούν από τους παραλήπτες. Άλλοι πάλι, ξέρουν ότι οι γραμμές εκείνες δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους.  Τα γράμματα μιλούν κυρίως για συνηθισμένες, οικογένειες υποθέσεις. Ένα συμβόλαιο κινητής τηλεφωνίας που πρέπει να ακυρωθεί, χαιρετίσματα και ευχές σε συγγενείς και φίλους, σχόλια για φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων, για θρησκευτικές γιορτές. Εκ πρώτης όψεως, τα γράμματα αυτά θα μπορούσαν να ανήκουν σε οποιονδήποτε. Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως, οι γραμμές αυτές ρίχνουν μια δέσμη φωτός στη ζωή των κρατουμένων. Ανθρώπων, που προσπαθούν εναγωνίως να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο. 

 

Ο Σαρόν στη Σατίλα (Sharon in Shatila)

Πόλεμος, σφαγή, δολοφονία, δίκη. Δυο δεκαετίες μετά το έκγλημα της Σάμπρα και Σατίλα ο κυρίως πρωταγωνιστής είναι ακόμη στο προσκήνιο, ενισχυμένος όσο ποτέ. Το ΜΕΤΡΟ σε αποκλειστικότητα κοιτάζει βαθιά μέσα στην κληρονομιά του ‘καίσαρα’ του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, καταλήγοντας οτι στη Μέση Ανατολή η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται: Ανακυκλώνεται.    

 Το καλοκαίρι του 1982 ο Λίβανος μοιάζει με κατακερματισμένο κρατίδιο. Ο φρικτός εμφύλιος που έχει αρχίσει 7 χρόνια πριν έχει θρυμματίσει την άλλοτε ακμάζουσα χώρα της Μέσης Ανατολής. Η Συρία, οι Χριστιανοί Φαλλαγγίτες, ο εκπαιδευμένος, χρηματοδοτούμενος και εξοπλισμένος από το Ισραήλ στρατός του Νοτίου Λιβάνου, και οι Παλαιστίνιοι που χρησιμοποιούσαν τη χώρα ως βάση τους για εξορμήσεις εναντίον του Ισραήλ, ερίζουν για την οριοθέτηση της επιρροής τους.   Ύστερα από πολλαπλούς βομβαρδισμούς του βορείου Ισραήλ από την PLO  ο τότε Υπυργός Αμύνης του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, διατάσσει την εισβολή στο Λίβανο, με στόχο την εξουδετέρωση της  PLO, την εγκαθίδρυση κυβένησης από τους φιλικά προσκείμενους χριστιανούς Φαλαγγίτες, και την περιθωριοποίηση της συριακής επιρροής στη χώρα.  Η επιχείρηση ‘ειρήνη για τη Γαλιλαία’ προέβλεπε της αστραπιαία δημιουργία μιας ζώνης 40 χιλιομέτρων στο νότιο Λίβανο, σε προστασία των βορείων συνόρων του Ισραήλ. Αυτό τουλάχιστον πίστεψε το υπουργικό συμβούλιο. Τρεις ημέρες μετά ο Ισραηλινός στρατός πολιορκούσε τη Βηρυτό.

Αντίο, καινούργιε κόσμε! – η αλήθεια για το Aπεμπλουτισμένο Oυράνιο (So long, new world! – the truth about Depleted Uranium)

 

   Το Μετρό επαναφέρει ένα θέμα που ανακυκλώθηκε πολύ, μπέρδεψε κόσμο, υπέστη πληθώρα ‘αποκαλύψεων’, πούλησε, πανικόβαλλε, και τελικά κρύφτηκε σε σελίδες τρίτες, πέμπτες, στα μονόστηλα των εφημερίδων. ‘Δέν πουλάει πια’, ‘εχουν τόσοι πολλοί βγει και μιλήσει…’.

   Με την pax Americana στο απόγειο της, η διεθνής ενημέρωση έχει καταστεί ως επί το πλείστον έρμαιο των αγγλοσαξονικών ορέξεων για οικονομική και πολιτική εξάπλωση, με αβέβαιο ορίζοντα. Η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, έτσι όπως την έχουν  οριοθετήσει οι αλαζόνες διόσκουροι της διεθνούς σκηνής, Η.Π.Α και Βρετανία, προβλέπει επιλεκτικές επιλογές δικτατόρων (χωρών που παρεπιπτώντος βρίσκονται σε οικονομικοστρατηγικώς κομβικά σημεία), για δαιμονοποίηση και καταδίκασή τους από διεθνές Δικαστήρια για γενοκτονίες – εφαρμοσμένες από τους δικτάτορες, προκληθέντες από τους οργανωτές των δικών. Τα μεγαλύτερα και υποτίθεται εγκυρότερα μέσα ενημέρωσης παίρνουν γραμμή από τα κατά τόπους Υπουργεία Αμύνης ή τις κατά τόπους ‘πρεσβείες’, ανοιγοντας τον κρουνό των ‘αποκαλύψεων’ επειδή δεν είναι πια αποκαλύψεις και κλείνοντάς τον επειδή πρέπει να κλειστεί.