“Κυβερνά το βαθύ κράτος”συνέντευξη με τον Θ.Τενέζο (“deep state governs Greece”Th.Tenezos interview)

Ο Θεόδωρος Τενέζος κάνει εδώ και εβδομηντα έξι ημέρες απεργία πείνας, κατασκηνωμένος στη συμβολή των οδών Κότσικα και Πατησίων, έξω από την επιτροπή Ανταγωνισμού, στο κέντρο της Αθήνας. Καταγγέλλει την ύπαρξη καρτέλ στην αγορά του χάλυβα, το οποίο όπως υποστηρίζει, πολέμησε και κατάστρεψε τη μικρομεσαία επιχείρηση εμπορίας σιδήρου που είχε ιδρύσει.. Ο ίδιος μιλά για προστασία των καρτέλ από πολιτικούς και από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, καθώς και για σύμπραξη των ΜΜΕ σε αυτό, συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε έπειτα από την προσφυγή του στα επίσημα εποπτικά όργανα του κράτους, τα οποία σύμφωνα με τον κ. Τενέζο, αγνόησαν τις καταγγελίες του για δύο χρόνια, δίνοντας χρόνο για καταστροφή στοιχείων, ενώ σήμερα προσπαθούν να αθωώσουν τα μέλη του καρτέλ με συνοπτικές διαδικασίες.

Νοαμ Τσόμσκι, Ζιλμπέρ Ασκάρ για την Αλ Καίντα (Noam Chomsky, Gilbert Achcar on Al Qaeda)

‘Ένας από τους ικανότερους στην πλευρά σας που μιλούν για τον πόλεμο του Ιρακ και τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι ο Νόαμ Τσόμσκι, που σας συμβούλεψε νηφάλια πριν τον πόλεμο. Αλλά ο ηγέτης του Τέξας αντιπαθεί όσους συμβουλεύουν’. (μήνυμα Μπιν Λάντεν 07/09/2007) 

Τα λόγια του Οσάμα Μπιν Λάντεν για έναν από τους γνωστότερους αριστερούς διανοητές των ημερών μας, ήταν φαινομενικώς κολακευτικά. Ήταν μέρος του μηνύματος που έστειλε μέσω διαδικτύου στον αμερικανικό λαό παραμονές επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου. Με αυτό ο διαβόητος ηγέτης της Αλ Κάιντα εγείρει ερωτήματα ως προς τη στόχευση και τα προσδοκώμενα από αυτόν αποτελέσματα, επικαλούμενος το έργο ενός διανοητή που δεν ανήκει στο κυρίαρχο ρεύμα της αμερικανικής σκέψης, αλλά που οι ιδέες του ιδίου και της ευρύτερης αμερικανική αριστεράς έχουν τελευταία κερδίσει έδαφος, βοηθούμενα από τα αποτελέσματα του πολέμου στο Ιράκ.  Ο Νόαμ Τσόμσκι και ο συχνά συνοδοιπόρος του σε διάφορα φόρουμ,  καθηγητής διεθνών σχέσεων του πανεπιστημίου του Λονδίνου, Ζιλμπέρ Ασκάρ, μικώντας στην Ε,  αποκωδικοποιούν τις αναφορές Λάντεν και προσδιορίζουν τους στόχους του.     

3 Σενάρια για το μέλλον – Peter Schwartz (3 scenarios for the future)

‘Πόλεμος στο Ιράκ. Κεφάλαιο πρώτο ποίου σεναρίου;’  Αυτό το ερώτημα απασχολεί τον κ. Πήτερ Σβάρτζ αυτές τις μέρες. Business strategist για διάφορες εταιρίες και οργανισμούς, και θεωρητικός του ‘the long boom’, μιας πρόβλεψης που υποστήριζε ότι με τα δεδομένα του 1997, ο κόσμος όδευε προς έναν ‘πολιτισμό των πολιτισμών, μέχρι το 2020’, σαν υποσημείωση εκείνης της εργασίας του, είχε γράψει ότι η πορεία αυτή θα μπορούσε να ανατραπεί, μεταξύ άλλων, και από μια ραγδαία αύξηση της τρομοκρατίας. Ο κ. Σβάρτζ είδε τη θεωρία του, όπως και κάθε άλλη προσπάθεια πρόβλεψης των διεθνών συνθηκών άλλωστε,  να πέφτει θύμα της 11ης Σεπτεμβρίου.  

 Σήμερα, μέσω του Ε,  μας παραθέτει τρεις διαφορετικές εκδοχές για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί το μέλλον, με εφαλτήριο τον επικείμενο πόλεμο στο Ιράκ, ένα σημείο αναφοράς που σίγουρα θα αλλάξει πολλά τη χρονιά που μόλις μπήκε. Τα τρία σενάρια που ακολουθούν, αποτελούν απλώς τρεις κατασκευές από γεγονότα που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Μπορούν όμως να λειτουργήσουν και ως δείκτες του πού μπορεί να οδηγήσει ο πόλεμος ή η ειρήνη, ειδικά στους καιρούς που ζούμε. 

Λένι Ρίφενσταλ (Leni Riefenstahl)

Αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο λίγοι. Η Λένι Ρίφενσταλ, είτε ‘η μεγαλύτερη σκηνοθέτις του 20ού αιώνα’ είτε ‘το κορίτσι του Χίτλερ’, σε επικοινωνία μαζί της διαδηλώνει ότι είναι παρούσα: ότι εκτός ενός στοιχειωμένου και δημιουργικού παρελθόντος, έχει και μέλλον. Έχοντας πρόσφατα συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής, το ‘Haus Der Geschichte’ της Βόννης την τιμά με μια έκθεση-αναφορά στη ζωή της.

 Εκείνο το ομιχλώδες βερολινέζικο δειλινό, κοίταζε αμέριμνη τις αφίσες στην αποβάθρα του Μετρό. Στεκόταν μόνη της, σκεπτόμενη τις χορευτικές παραστάσεις που είχε δώσει το προηγούμενο διάστημα, και λικνίζοντας αμήχανα το τραυματισμένο της πόδι, που απειλούσε να τερματίσει πρόωρα τη καριέρα της. Ήταν καθ’οδόν προς έναν ακόμη γιατρό, που έλπιζε ότι θα της έλυνε το πρόβλημα. Τα μάτια της έπεσαν πάνω στη σκιώδη εικόνα ενός ορειβάτη στο δρόμο προς τη κορυφή ενός υψώματος. Η αφίσα διαφήμιζε τη γερμανική μεσοπολεμική ταινία ‘Το Όρος του Πεπρωμένου’, και έμελλε να της αλλάξει τη ζωή.

ΑΛΕΝ ΜΕΝΑΡΓΚ vs ΣΑΡΟΝ (Menargues vs Sharon)

  Επιχειρεί να αλλάξει μέρος της ιστορίας της Μέσης Ανατολής. Λέει πως τον πολεμάει ένα ολόκληρο ισραηλινό λόμπι. Στην ερώτηση ‘τί είδατε, ή καλύτερα, τί βρήκατε στον πόλεμο, κ.Αλέν Μενάργκ;’ απαντά ‘οτι ο Σαρόν είναι υπεύθυνος για μια σφαγή. Έχω ατράνταχτες αποδείξεις’

  Tο ξημέρωμα της 18ης Σεπτεμβρίου 1982 βρίσκει τα παλαιστινιακά προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα της Βηρυτού πνιγμένα στο αίμα. Εκατοντάδες άψυχα κορμιά, κατακρεουργημένοι άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, κείτονται στο έδαφος. Οι αυτόπτες μάρτυρες και οι επιζώντες κάνουν λόγο για ένα βάρβαρο, φρικαλέο έγκλημα εναντίον αμάχων. Κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιός διέπραξε αυτή τη σφαγή. Τα περισσότερα χέρια όμως, δείχνουν προς τους πρόσκαιρούς συμμάχους του Ισραήλ, τους λιβανέζους, χριστιανούς Φαλαγγίτες.

 Η διεθνής κοινή γνώμη σοκάρεται από τις εικόνες που περιγράφουν εκείνο το πρωινό οι διεθνείς ανταποκριτές. Ανάμεσα τους, ο επί 13 χρόνια ανταποκριτής του Radio France στη Βηρυτό, κ. Αλέν Μενάργκ:‘Η λέξη που μπορεί να περιγράψει τα αισθήματα μου εκείνη την ημέρα είναι ο τρόμος. Ένας πολεμικός ανταποκριτής όμως απαγορεύεται να έχει συναισθηματικές εξάρσεις, πρέπει να φορά μια συναισθηματική πανοπλία. Αυτό και έκανα. Αλλά οι εικόνες είναι φρικιαστικές, και είναι μπροστά στα μάτια σου. Βαθιά μέσα σου δε σε αφήνουν να βρεις ησυχία.’ 

200 έτη σε 2 χρόνια ( Ρόμπερτ Άντερσον – Ρίτσαρντ Άλαν) (Robert Anderson and Richard Allan on Parthenon Marbles)

Την Άνοιξη του 1802, ο Λόρδος Έλγιν με τη σύζυγο του Μαίρη, φτάνει στην Ακρόπολη, έχοντας στείλει μήνες πριν ένα πολυμελές συνεργείο για απόσπαση γλυπτών από τον Παρθενώνα  Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε από κοντά. Ακριβώς 200 χρόνια αργότερα, στη χώρα όπου στάλθηκαν, μια ουσιαστική συζήτηση έχει αρχισει, με ορίζοντα το 2004…  

‘Θα προσπαθήσετε άδικα να αποσπάσετε κάποια απάντηση στο τι άλλαξε στο κυβερνών κόμμα μετά την ανέλκυση του στην εξουσία’, μας είπαν οι πηγές. ‘Από το βρετανικό υπουργείο πολιτισμού θα σας παραπέμψουν αλλού’. Σε επιβεβαίωση, εκπρόσωπος του υπουργείου μας παρακάμπτει στο γραφείο τύπου των Εργατικών…  Τα λεγομενα των ιδίων όμως, προδίδουν οτι το εν λόγω κόμμα σκεπτόταν σοβαρά να επιστρέψουν τα Μάρμαρα στην Ελλάδα, πριν το 1997 που έγινε κυβέρνηση. Έκτοτε, ο Τόνι Μπλέρ προσπάθησε να αναβάθμισει περαιτέρω τον πολιτιστικό ρόλο του Λονδίνου. Επι πρωθυπουργίας του ανεγέρθη η περίφημη Τέιτ Μόντερν, το αποτυχημένο Μιλλένιουμ Ντόμ, πλήθος αρχιτεκτονικών κατασκευών στον Τάμεση, γεννήθηκαν πολλά καλλιτεχνικά φεστιβάλ. Η επιστροφή των γλυπτών θα ‘αποδυνάμωνε’ αυτή τη δυναμική, και θα έδινε ερίσματα στο αντιπολιτευόμενο Συντηρητικό κόμμα, υπέρμαχου μιας σκληρής ‘βρετανικότητας’.

 

Guantanamo Bay: Η άρση της ηγεμονίας

  Οι φωτογραφίες από τη βάση του Γκουαντανάμο Μπει δέν τραβήχτηκαν από κάποιο διπλωματικό παπαράτσι. Αμέσως μετά τη φωτογράφιση οι εικόνες παρουσιάστηκαν από την επίσημη ιστοσελίδα του αμερικανικού Πενταγώνου. Ποιά είναι η σημειολογία; Ποιοί είναι οι κρατούμενοι στο Camp-X-Ray; Μήπως οδεύουμε προς το τέλος της ‘ηθικής υπεροχής’ των ΗΠΑ έναντι του φανταμενταλισμού;   Η εξήγηση θα μπορούσε να ήταν πολύ απλή αν οι νομικές και ηθικές προεκτάσεις της δεν ξεπερνούσαν τα υπεραπλουστευτικά όρια του ‘πολέμου κατά της τρομοκρατίας’. Με το τέλος του πολέμου ατο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί πρέπει να βρούν έναν παραδειγματικό τρόπο ανάκρισης και τιμωρίας για τους αιχμαλωτισμένους μαχητές της Αλ Κάιντα και του φρικτού καθεστώτος των Ταλιμπάν.Αμέσως στήνεται μια αερογέφυρα μεταξύ Αφγανιστάν – Κούβας. Εκατοντάδες αιχμάλωτοι μεταφέρονται από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, με τις φωτογραφίες από τις συνθήκες κράτησής τους να κάνουν τον γύρο του πλανήτη. Πολλοί προβλέπουν έναν νέο Μεσαίωνα. 

Ισραηλ- ενας στρατός ειρήνης (Israel’s army of peace)

O Aσάφ Ορόν, ένας ισραηλινός στρατιώτης – εκ των δημιουργών της κίνησης που εναντιώνεται στην κατοχή της Παλαιστίνης- που δηλώνει οτι ‘Είμαστε ο Κινέζος φοιτητής που στέκεται εμπρός στο τάνκ. Και σύ; Εάν δεν είσαι πουθενά, είσαι μάλλον μέσα στο τάνκ, συμβουλεύοντας τον οδηγό’, διαλαλεί την κραυγή αγωνίας ενός ‘εχθρού’ του.

‘Πριν μερικές μέρες ένας σύντροφος στην αγωνιώδη μάχη εναντίον του θανάτου και της παράνοιας στη χώρα μας, μου προώθησε ένα γράμμα από μια πολιορκούμενη γυναίκα στη Ραμάλλα. Η φρικτή αλήθεια κραυγάζει από κάθε λέξη, όμως, ήξερα οτι το να το προωθήσω χωρίς εξακρίβωση του ονόματος της θα ήταν μάταιο. Εξάλλου, είναι μια Παλαιστίνια. Και όλοι στον ‘πεφωτισμένο’ κόσμο ξέρουν οτι οι Παλαιστίνιοι είναι καθάρματα και τρομοκράτες που παράγουν προπαγάνδα για προώθηση των κρυφών τους στόχων. Ακριβώς όπως όλοι είχαν ταυτόσημες ‘αποδείξεις’, στο κοντινό παρελθόν, και για τους Εβραίους

Για τον Μιχάλη Δερτούζο (For Michael Dertouzos)

H ζωή κάνει κύκλους. Οι άνθρωποι κατασκευάζουν μηχανές, τους βοηθούν, τους γίνονται απαραίτητες, τις βοηθούν, οι άνθρωποι γίνονται μηχανές, ενίοται καταστροφικές. 

 Ο Μιχάλης Δερτούζος εισήγαγε τον όρο ‘τεχνολογικός ανθρωπισμός’, μια σειρά ιδεών εκπηγάζουσες από τα βιβλία του, τα οκτώ τεχνοφιλοσοφικά αριστουργήματα που βοήθησαν όχι μόνο στη διάδωση και εμπέδωση της πληροφορικής, αλλά και στην διαρκή διαπραγμάτευση της χρησιμότητας και των στόχων που την περιβάλλουν. 

i-Dentity And i-Deas — Εσύ έχεις ταυτότητα;

‘Ξεκίνησε με ένα γνέψιμο του ματιού, όπως πολλές ανθρώπινες σχέσεις, ιδίως αυτές που διαρκούν. Ένα γνέψιμο, ένα χαμόγελο και η υπόσχεση ενός μεγάλου αύριο’ Dylan Jones

  Το καλεντάρι σημαδεύει το 1980, την αυγή μιας νέας δεκαετίας. Μέσα από την καταχνιά του βόρειου Λονδίνου, σε μια σοφίτα, ξεδιπλώνεται ένα φανζίν που από τα νηπιακά του κιόλας βήματα θα αλλάξει την αντίληψη περί κομφορμισμού, θα εκφράσει την υποβόσκουσα ‘δύναμη’ του streetstyle και όσων αυτή συνεπάγεται, βάζοντας στον τοίχο την ενδυματολογική απολυτότητα που επέβαλαν ως τότε οι μεγάλοι οίκοι μόδας. Φέτος το i-D ενηλικιώνεται, γιορτάζοντας με την έκδοση του Smile, ενός βιβλίου –καταγραφή της ιστορίας του. Έτσι, σαν ένα αστείο, σαν ένα παραμύθι. Ή σαν μανιφέστο;

  Πριν 21 χρόνια, με τον κοινωνικοπολιτικό χάρτη σημαδεμένο ακόμη από τον Ψυχρό Πόλεμο, και συνεπώς τον αποκλεισμό νέων, ανατρεπρικών ιδεών και τάσεων μακριά από το mainstream, η περιοδική δημοσιογραφία ανακυκλώνει επιβαλλόμενα πρότυπα ομορφιάς, lifestyle, μόδας.   To i-D έρχεται να καταδείξει τον κόσμο ακριβώς όπως αρχίζει η συνέντευξη με την διευθύντριά του, Avril Mair, στο υπόγειο της ημισκότεινης 124 Tabernacle street: Από την ανάποδη.

Turner Prize 2000 – Αυτή είναι η τέχνη σήμερα

 Tο οτι τα Turner Awards παραδοσιακά προκαλούν μένος και παραλήρημα στο σύνολο του βρετανικού καλλιτεχνικού στερεώματος κάθε χρόνο, δεν αποτελεί είδηση. Εφέτος όμως ήταν η πρώτη χρονιά όπου ο προσεκτικά αντισυμβατικός θεσμός προσέφερε, ουσιαστικά, εαυτόν στην υπηρεσία της αυθάδικης, υπέροχα αγενέστατης, μοντέρνας τέχνης: έγινε ο καθρέπτης της.Αψηφώντας ψευτο-φιλοσοφικές νουθεσίες, παρωχημένες αντιλήψεις και φιλοτεχνικές προσποιήσεις, τα Turner Awards της Tate Gallery έδωσαν μάχη, τόλμησαν και κέρδισαν το στοίχημα του να γίνουν οδηγός για το ποιό είναι το πραγματικό πρόσωπο της τέχνης, σήμερα. Και μολονότι αδυσώπητος στην κριτική  του, ο βρετανικός τύπος απέτυχε στο να συνειδητοποιήσει οτι τα φετινά Turner καινοτόμησαν εισάγοντας νέες έννοιες και ιδέες, αντανακλώντας τάσεις της κοινωνίας των καιρών μας:

2001 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: ΑΡΘΟΥΡ ΚΛΑΡΚ (2001 Years Hence-Arthur Clarke)

«Πίσω από κάθε εν ζωή άνθρωπο στέκονται τριάντα σκιές, μιας και αυτή έιναι η αναλογία με την οποία ο αριθμός των αποθνήσκοντων υπερτερούν των ζωντανών. Από την αυγή του χρόνου, σχεδόν εκατό δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα έχουν περπατήσει στον πλανήτη Γή. Κατά μια περίεργη σύμπτωση, υπάρχουν περίπου εκατό δισεκατομμύρια αστέρια στο κοντινό μας σύμπαν, το Μilky Way: Για κάθε άνθρωπο που έζησε ποτέ σε αυτό το σύμπαν, λάμπει ένα αστέρι.» (Intro, 2001:Space Odyssey)

 ¿Enter

Σύνδεση με μακρινό υπολογιστή-

Επαλήθευση ονόματος και password-

Λήψη μυνήματος-

Έχετε 1 νέο μύνημα: 

« Λυπάμαι πολύ. Η ενέργεια και κινητικότητα μου είναι περιορίσμένες εξ αιτίας του συνδρόμου της Πολυομελίτιδας, δεν μπορώ να δώσω συνέντευξη.  Με χαρά θα σχολίαζα όμως οποιαδήποτε μέγιστη εξέλιξη σε θέματα του άμεσου ενδιαφέροντος μου, όπως ένα μύνημα από το διάστημα ή μια προσγείωση εξωγήινων στον κήπο του Λευκού οίκου.    Τις καλύτερες ευχές μου…»

Γίνε πολίτης της Nutopia

‘Ανακοινώνουμε τη γέννηση μιας ιδεαλιστικής χώρας, της Nutopia : Δεν έχει σύνορα, διαβατήρια ή εθνικότητες. Μόνο ανθρώπους’. Η δήλωση το 1973 από τους Τζών Λέννον και Γιόκο Όνο ενέπνευσε τρία νέα παιδιά στο να δημιουργήσουν ένα cyberlounge που κινείται μεταξύ κυβερνοχώρου και πραγματικότητας, μεταξύ τέχνης και τεχνολογίας, στην καρδιά του Λονδίνου. ‘Το ίντερνετ είναι κοινωνικό. Υπήρχε όμως έλλειψη φαντασίας στα παραδοσιακά καφέ. Έτσι, αποφασίσαμε να φτιάξουμε το Nutopia, ένα stress-free lounge, με αισθητική που αντικατοπτρίζει την ψηφιακή επανάσταση και την ιδεολογία του κυβερνοχώροϋ: δεν υπάρχουν κοινωνικοί αποκλεισμοί’ λέει η Τούλα Φιλιππάκου, μάνατζερ του Nutopia και συνιδιοκτήτρια μαζί με τον αδελφό της, Γιώργο, και τον Γκράντ Μίτσελ, διακεκριμένους graphic designers.

‘Οι Ευρωπαίοι’ του Henri Cartier-Bresson

Eίναι οι άνθρωποι δίπλα μας. Χαίρονται και υποφέρουν, ερωτεύονται και μισούν, όπως όλοι μας. ‘Η φωτογραφία είναι ένας στιγμιαίος πίνακας ζωγραφικής, αρκεί να ξεχνάς οτι κρατάς μια κάμερα στο χέρι’. Με αυτή τη φιλοσοφία καταγράφει, τα τελευταία 60 χρόνια, ήθη, έθιμα, συνήθειες αλλά και τις μικρές καθημερινές ασχολίες των λαών της Ευρώπης. Χωρίς φανφάρες και υπονοούμενα, και παρότι δίνει πολιτική χροιά σε μερικές από τις φωτογραφίες του, καταφέρνει να αποδείξει οτι παρα τα πολιτιστικά και γεωγραφικά σύνορα που μας χωρίζουν, όλοι ίδιοι είμαστε. Με μια έκθεση που ταξιδεύει μέσα στο χρόνο και γιορτάζοντας παράλληλα τα 90ά γενέθλια ενός εραστή της ευρωπαικής κουλτούρας, η Hayward Gallery του Λονδίνου τον τιμά μέχρι τις 5 Απριλίου

 Στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ