O κ. Χαγκάι Ταμίρ υπηρέτησε στην ισραηλινή αεροπορία για περίπου 20 χρόνια, ώς το 1988. Κατά τη διάρκεια της 
θητείας του κλήθηκε να πάρει μέρος στις περισσότερες συγκρούσεις που διεξήγαγε ο ισραηλινός στρατός. Σταδιακά, η αποστροφή του προς τις πρακτικές της ισραηλινής αεροπορίας μεγάλωνε, με αποκορύφωμα τον προηγούμενο πόλεμο του Λιβάνου, όταν κλήθηκε να βομβαρδίσει έναν μη στρατιωτικό στόχο. Ο αρχιτέκτονας στο επάγγελμα κ. Ταμίρ διέκρινε ότι επρόκειτο για σχολείο. Προφασιζόμενος κάποιο τεχνικό πρόβλημα, γύρισε στη βάση του, όπου έπειτα από ανάκριση παραδέχτηκε ότι δεν θα χτυπούσε ποτέ έναν τέτοιο στόχο. Η σχέση του με το στράτευμα έκτοτε δεν θα ήταν ποτέ η ίδια. Αποφάσισε να ξαναγυρίσει στην αεροπορία μόνο όταν ο Αριέλ Σαρόν αποπέμφθηκε από τη θέση του υπουργού Αμυνας για τους χειρισμούς του σε εκείνο τον πόλεμο. Ομως είχε πλέον αποφασίσει να ακολουθήσει άλλη πορεία και αποστρατεύτηκε λίγα χρόνια αργότερα με τον βαθμό του επισμηναγού.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον σημερινό αρχηγό ΓΕΕΘΑ του Ισραήλ, Νταν Χαλούτζ. Παρ’ ότι ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις, με τον κ. Ταμίρ να γίνεται καθηγητής Αρχιτεκτονικής, η σχέση τους διατηρήθηκε μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, ωσότου ο Χαλούτζ δήλωνε, με αφορμή την αεροπορική δολοφονία ενός ηγέτη της Χαμάς, του Σαλάχ Σεχάντεχ, ότι δεν είχε κανέναν δισταγμό, είτε ηθικό είτε στρατιωτικό, με το θάνατο αμάχων από τον βομβαρδισμό, και ότι το μόνο πράγμα που ένιωθε ήταν «ένα κούνημα του αεροπλάνου» όταν έριχνε μια βόμβα. «Δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη χωρίς ηθικούς φραγμούς στάση», θα απαντήσει ο κ. Ταμίρ. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των παιδιών που σκοτώθηκαν με τα θύματα μιας επίθεσης αυτοκτονίας σε ένα ισραηλινό λεωφορείο. Το γεγονός ότι ήταν ένα λάθος δεν κάνει το θάνατο αθώων λιγότερο σημαντικό από το εάν γινόταν από πρόθεση». «Αφ’ ότου πήρα δημοσίως θέση σχετικά με τη δήλωσή του αυτή και για τη συμπεριφορά του ως δημοσίου προσώπου, υπογράφοντας μια επιστολή μαζί με άλλους πιλότους πριν από 3 χρόνια, πάψαμε να έχουμε σχέσεις», λέει σήμερα από το σπίτι του στο Τελ Αβίβ. «Είχε ήδη επιλέξει το δρόμο του και εγώ τον δικό μου». Για τον σημερινό πόλεμο και την έκβασή του είναι απαισιόδοξος, πιστεύει ότι υπάρχουν τεράστια αδιέξοδα. Και υπό αυτό το πρίσμα απάντησε στις ακόλουθες ερωτήσεις.
