‘Ξεκίνησε με ένα γνέψιμο του ματιού, όπως πολλές ανθρώπινες σχέσεις, ιδίως αυτές που διαρκούν. Ένα γνέψιμο, ένα χαμόγελο και η υπόσχεση ενός μεγάλου αύριο’ Dylan Jones
Το καλεντάρι σημαδεύει το 1980, την αυγή μιας νέας δεκαετίας. Μέσα από την καταχνιά του βόρειου Λονδίνου, σε μια σοφίτα, ξεδιπλώνεται ένα φανζίν που από τα νηπιακά του κιόλας βήματα 
θα αλλάξει την αντίληψη περί κομφορμισμού, θα εκφράσει την υποβόσκουσα ‘δύναμη’ του streetstyle και όσων αυτή συνεπάγεται, βάζοντας στον τοίχο την ενδυματολογική απολυτότητα που επέβαλαν ως τότε οι μεγάλοι οίκοι μόδας. Φέτος το i-D ενηλικιώνεται, γιορτάζοντας με την έκδοση του Smile, ενός βιβλίου –καταγραφή της ιστορίας του. Έτσι, σαν ένα αστείο, σαν ένα παραμύθι. Ή σαν μανιφέστο;
Πριν 21 χρόνια, με τον κοινωνικοπολιτικό χάρτη σημαδεμένο ακόμη από τον Ψυχρό Πόλεμο, και συνεπώς τον αποκλεισμό νέων, ανατρεπρικών ιδεών και τάσεων μακριά από το mainstream, η περιοδική δημοσιογραφία ανακυκλώνει επιβαλλόμενα πρότυπα ομορφιάς, lifestyle, μόδας. To i-D έρχεται να καταδείξει τον κόσμο ακριβώς όπως αρχίζει η συνέντευξη με την διευθύντριά του, Avril Mair, στο υπόγειο της ημισκότεινης 124 Tabernacle street: Από την ανάποδη.
